NA WOJTUSIA Z POPIELNIKA

Z popielnika na Wojtusia iskiereczka mruga. Chodź opowiem ci bajeczkę. Bajka będzie długa. Była sobie raz królewna, pokochała grajka, król wyprawił im wesele i skończona bajka. Była sobie Baba Jaga, miała chatkę z ciasta, a w tej chatce same dziwy, cyt! iskierka zgasła. Patrzy Wojtuś, patrzy, duma, łzą zaszły oczęta, czemu żeś mnie oszukała? Wojtuś zapamięta. Już ci nigdy nie uwierzę iskiereczko mała. Najpierw błyśniesz, potem zgaśniesz, ot i bajka cała. Był sobie król, był sobie paź i była też królewna. Żyli wśród mórz, nie znali burz, rzecz najzupełniej pewna. Kochał się król, kochał się paź, kochali się w królewnie. I ona też kochała ich, kochali się wzajemnie. Lecz stała się pewnego dnia rzecz straszna niesłychanie, króla zjadł pies, pazia zjadł kot, królewnę myszka zjadła. Lecz żeby ci nie było żal dziecino ukochana, z cukru byl król, z piernika paź, królewna z marcepana.